Jass: “Ik vecht niet voor mijn plek. Ik eis hem op.”

Jass en Ingrid nemen je op hun Instagram-account unapologetically_jass mee in een persoonlijke zoektocht. Het is het verhaal van Jass, die in 2025 begon aan diens zoektocht naar identiteit, en van Ingrid, die deze ontdekking met liefde en openheid naast Jass meebeleeft. Hun reis gaat over taal, identiteit en liefde – en over leren, vallen en weer doorgaan.

Samen delen ze hoe het is om jezelf opnieuw te leren kennen, om ruimte te maken voor woorden die wél kloppen, en om de wereld om je heen daarin mee te nemen. Soms zit dat in kleine gebaren, soms in grote inzichten – maar altijd kwetsbaar en krachtig tegelijk. Twee mensen die hetzelfde pad bewandelen, ieder vanuit hun eigen perspectief. En altijd eerlijk, zichtbaar, en met de wens om anderen te inspireren en te laten zien hoe mooi het is als iemand écht zichzelf kan zijn.

Mijn zoektocht begon eigenlijk begin 2025. Ik werd aangesproken door een vrouw die me vroeg: “Hoe kan ik jou het beste aanspreken?” Het was een lieve, open vraag — oprecht geïnteresseerd. Ze had me gezien en was gewoon benieuwd. Maar ik raakte er totaal van in de war. Want ik wist het niet. Ik kon haar geen antwoord geven.

Ik ben gewoon gaan werken, maar belde mijn vriendin om te vertellen wat er gebeurd was. Die vraag bleef maar door mijn hoofd spoken. “Hoe wil je aangesproken worden?” Dat was het moment waarop ik voor het eerst echt heb uitgesproken dat ik non-binair ben.

Vanaf dat moment zijn Ingrid (mijn partner) en ik gaan vastleggen wat er gebeurde — in beeld en in woorden. Zo ontstond unapologetically_jass. Niet alleen een Instagram-account, maar een doorlopend project. Ingrid maakt foto’s van alledaagse momenten waarin mijn zoektocht zichtbaar wordt. Dat kan iets kleins zijn, zoals het bakken van een eitje, maar ook een intense dag waarop je voelt: nu klopt het even allemaal.

De eerste foto plaatste Ingrid op 9 maart 2025. Later zijn die foto’s ook buiten Instagram te zien geweest. Bijvoorbeeld tijdens het 5 mei Vrijheidsfestival bij Ten Weste. De beelden hingen daar op grote doeken. We waren er de hele dag, hadden een eigen plek, en gingen in gesprek met mensen. Over vrijheid, over identiteit. Over mogen zijn wie je bent. Het was bijzonder — die dag voelde als vrijheid in zijn puurste vorm.

Daarna waren de beelden ook te zien op Yes in my Backyard, waar we opnieuw veel gesprekken voerden. Ontroerend, eerlijk, soms pijnlijk. Want je merkt: mensen willen het begrijpen. Ze wíllen weten hoe het is, hoe het voelt, en realiseerden zich ook soms hoe pijnlijk het kan zijn om keer op keer te moeten strijden voor je plek. Dat is waarom dit project zo belangrijk is.

Ik ben 21. En ik heb al vaak meegemaakt dat mensen me niet begrijpen of me veroordelen om wie ik ben. Terwijl ik juist uit een liefdevol gezin kom en in mijn familie is LHBTI+ goed vertegenwoordigd.

Maar ik ben opgegroeid in Langedijk. En daar is het anders. De gemeente Dijk en Waard doet ontzettend haar best — ze bijvoorbeeld een regenboogbankje voor het gemeentehuis. Heel tof. Maar de mensen ín die gemeente? Dat is een ander verhaal. Het is er conservatief en gelovig. Door de gemeente word ik gezien, maar door mijn dorpsgenoten vaak juist niet. Ik word nageroepen. En ja, je kunt je daar voor afsluiten, maar als mensen zich op die manier met je bemoeien, dan doet dat gewoon pijn.

Ik woon dus in Langedijk, maar ik lééf in Alkmaar. Ook daar is het niet altijd makkelijk hoor — de afgelopen maanden ben ik in Alkmaar vaker uitgescholden en bespuugd dan daarvoor. Maar daar heb ik tenminste een salon waar ik mezelf kan zijn, met mijn regenboogvlag boven de stoel. Daar heb ik mijn mensen. En ik ga daar geen sorry voor zeggen. Dit is het.

Soms zeggen mensen: “Zou je niet liever naar Amsterdam verhuizen dan?” Maar nee. Liever Utrecht. Utrecht is dé Queer hoofdstad van Nederland. Maar ik wil gewoon in Alkmaar wonen. En gelukkig gebeurt er ook veel in Alkmaar. De queer community is zich echt aan het verenigen. We hebben onze eigen feesten, onze eigen momenten — zoals de Drag Bingo in Café de Tuin. Dat zou eigenlijk niet nodig moeten zijn, maar het is wel belangrijk. Want het is zó fijn om je onder gelijken te kunnen zijn, zonder dat je constant hoeft na te denken over wie je bent, of wie de ander is. Gewoon, jezelf kunnen zijn zonder uitleg.

Ik wil mezelf niet steeds hoeven verdedigen. Ik wil mensen juist laten zien hoe normaal ik eigenlijk ben — en hoe normaal het is om jezelf te zijn. Ons project is mijn manier om dat uit te leggen. En ben je het er niet mee eens? Dan: fuck you, dan ben jij de weirdo.

We zeggen vaak: “stop met mensen in hokjes duwen.” En tegelijk hebben we als community zélf ook labels bedacht. Zelfs voor mensen die niet in een hokje passen, hebben we een hokje gemaakt. Dat is eigenlijk vooral om het voor de buitenwereld begrijpelijk te maken. Maar waarom moet ik afwijken van de norm om als ‘normaal’ te worden gezien?

Ik pas me niet meer aan. Ik wil niet meer moeten buigen om ergens in te passen. ‘Normaal’ is sowieso een raar concept. Wat is normaal? Waarom is het niet normaal als je gewoon jezelf wilt zijn? Misschien is dat ook een generatieverschil. Vroegere generaties LHBTI’ers wilden zich vaak aanpassen om geaccepteerd te worden. Maar als je verder terugkijkt in de geschiedenis — Romeinse mannen hadden ook seks met mannen. Toen deden we daar niet zo moeilijk over.

En nu? Nu vinden mensen regenbooggezinnen ingewikkeld. Of niet-monogame relaties. En we accepteren vrouwen die zich ‘mannelijk’ kleden, maar zodra een man zich vrouwelijk kleedt, wordt het problematisch. Dat zegt veel over hoe we mannelijkheid interpreteren — als iets dat sterk en onwrikbaar moet zijn. Terwijl: kijk naar de natuur. Daar is het mannetje vaak de kleurrijke, opvallende versie. Wij hebben dat precies omgedraaid.

Ik mag meevaren met de provincieboot op Amsterdam Pride. Zonder Ingrid dit keer. En eerlijk: voor mij is Pride in Amsterdam niet zorgeloos. Een paar jaar geleden werd ik daar nog uitgescholden. Zelfs op een dag als Pride is veiligheid niet vanzelfsprekend.

Maar het is ook bijzonder om daar te staan, om gezien te worden door zoveel mensen. En ik moet dit even kwijt: in Amsterdam zie je tijdens de Pride de regenboog in élke straat. Alles ademt Pride. In Alkmaar zie je dat alleen langs de route. Daarbuiten niets. Daar ligt nog een taak voor de stad — en haar bewoners. Projecteer bijvoorbeeld die regenboogvlag op het stadhuis. Vier het. Doe méér en maak het zichtbaar.

Pride is over de top. Maar in Alkmaar hebben we die top nog lang niet bereikt.

Daarom is het zo belangrijk dat we doorgaan met Ergens op de Regenboog. We kunnen het niet stil laten vallen.