Isa Doos (zij/haar) is een 29-jarige (trans)vrouw van kleur uit Alkmaar. Nadat een carrière als kapper, ouderenverzorger en horecamedewerker niet helemaal bij haar paste, is ze nu werkzaam als schoonmaakster bij mensen thuis. Waar zij zelf vaak opgaat in de menigte, doet haar verhaal dat niet. Waar veel mensen transpersonen niet begrijpen en/of raar vinden, laat Isa als geen ander zien hoe normaal trans mensen eigenlijk zijn.
De T in lhbti+
Isa is een transvrouw. Dat houdt in dat ze als man is geboren en het gevoel van genderdysforie altijd sterk aanwezig is geweest. Daarom heeft ze na een lang en intensief traject met verschillende artsen en psychologen besloten om te transitioneren naar vrouw. Als vrouw is Isa veel gelukkiger – en daar zijn we heel blij om!
De zoektocht naar jezelf en de eindeloos voelende wachtrijen: voor veel trans mensen is dit een lange, zware periode. Isa wist eigenlijk altijd al wie ze was, maar naarmate ze ouder werd is ze echt gaan onderzoeken. Op sociale media vond ze veel herkenning en voorbeelden. Zo begon haar zoektocht. Het is helaas niet ongebruikelijk dat die zoektocht gepaard gaat met veel weerstand vanuit de omgeving. Gelukkig viel dat voor Isa mee. Ze bevindt zich in een positieve bubbel van mensen en heeft op straat weinig last. Natuurlijk hoort ze wel veel minder mooie verhalen van anderen. Ze beseft zich heel goed hoe uniek haar situatie is en vindt het ook heel vervelend dat dat voor anderen niet zo is.
Steun
Een van de belangrijkste dingen die een transpersoon goed kan gebruiken in zo'n onzekere periode is steun. Zeker tijdens een dieptepunt – zoals toen er ineens een half jaar extra aan haar wachttijd werd toegevoegd. Tijdens het begin van haar transitie was ze goed bevriend met een andere transvrouw die ze kende uit de brugklas. Het delen van ervaringen en verhalen is erg fijn: je maakt het samen mee en dat is verbindend. Helaas zijn de twee later uit elkaar gegroeid. Gelukkig was daar Vanessa. Haar nu beste vriendin, van rond de 40, is haar allergrootste steun en toeverlaat tot op de dag van vandaag. Hun leeftijdsverschil kan haar niets schelen – en wat de wereld ervan vindt nog minder. Vanessa hielp Isa met het brengen en halen voor afspraken en operaties bij het VU Medisch Centrum in Amsterdam. En als ze zelf niet kon, liet ze haar vriend rijden. Echt iemand om op te bouwen.
Isa voelt zich nu al vijf jaar helemaal compleet. Best iets om te vieren. Als ik vraag wat dat gevoel nou veroorzaakt, begint ze over de mensen om haar heen. Ze is nu vijf jaar zichzelf en de mensen om haar heen hebben dat volledig omarmd. Iedereen waardeert haar en laat haar in haar waarde. Een situatie die zelden voorkomt, maar die ze iedereen gunt.
"Praat over je gevoelens, zoek je mensen op. Samen sta je sterker!"
Zorgen
Isa maakt zich wel regelmatig zorgen. De afgelopen jaren is de haat richting de queergemeenschap – en specifiek naar transpersonen – enorm toegenomen, zo merkt ook Isa. Ze betreurt het ontnemen van mensenrechten, zorg en voorzieningen voor transpersonen in het buitenland, zoals in Engeland en Amerika. Ze hoopt met heel haar hart dat deze trend zich niet doorzet naar Nederland en de rest van Europa.
Ze heeft het volgende te zeggen tegen mensen die sterk proberen te blijven: "Praat over je gevoelens, zoek je mensen op. Samen sta je sterker!" Als alle minderheden de handen ineen zouden slaan, zijn we samen vele malen groter dan dat kleine groepje mensen dat ons het leven zuur probeert te maken. En ze heeft nog een boodschap voor datzelfde groepje:
"Heb respect voor elkaar – of ze nou anders zijn dan jij, anders geaard of een ander geloof hebben. Laat elkaar in elkaars waarde. Tolereer elkaar niet alleen, maar accepteer en omarm elkaar. Heb elkaar lief!"
Artikel geschreven door: