Rob Kragten: Regiocoördinator COC Noord-Holland Noord – Dijk en Waard - Voorvechter van roze zichtbaarheid
Rob verhuisde na 29 jaar in Voorschoten gewoond te hebben naar Dijk en Waard, waar hij zich meteen inzette voor de lokale LHBTI+ gemeenschap. Met zijn optimisme, humor en grote hart voor mensen is hij een verbinder pur sang. Als vrijwilliger bij Oude Roze en initiatiefnemer van het nieuwe Regenboogcafé helpt hij anderen zich gezien en gehoord te voelen – iets wat voor hem vanzelfsprekend is. “Luisteren is de sleutel tot verbinding,” zegt Rob. “Als je dat kunt, ben je al heel goed bezig.”
Even kort, wie ben je?
Hoe heet je? Hoe oud ben je? En waar woon je?
Ik heet Rob Kragten en word dit jaar 65 jaar. Ik woon nu anderhalf jaar in Heerhugowaard, gemeente Dijk en Waard. In de wijk De Draai – waar ik, niet toevallig, ook echt mijn draai heb gevonden. Hiervoor woonde ik 29 jaar in Voorschoten.
Waar word je blij van?
Ik ben van nature een blij en optimistisch mens. Iemand gelukkig maken, dat maakt mij gelukkig. Mijn inzet voor anderen loopt als een rode draad door mijn leven, ook als ik vrijwilligerswerk doe. Een beetje aandacht geven aan iemand betekent veel – en je krijgt er minstens zoveel voor terug. Materiële zaken zeggen me niet zoveel; ik ben meer van de mensen.
Wat wens je de wereld toe?
Tja, wereldvrede klinkt mooi – Miss Holland zou het zeggen. Maar ik wens vooral dat mensen beter leren luisteren. Meer oprechte aandacht voor elkaar, je inleven in een ander. Als we daar al stappen in zetten, winnen we als samenleving een hoop.
Wat vind je al goed gaan als het gaat om de acceptatie van mensen die zichzelf zien als lhbtqi+ persoon?
Er is zeker veel verbeterd sinds ik jong was. Maar ik zie helaas ook dat we de laatste jaren weer stappen terugzetten. Er is opnieuw veel strijd nodig. Zelf ben ik sinds mijn verhuizing naar Heerhugowaard al uitgescholden in mijn buurt – ik heb daar meteen aangifte van gedaan, en de politie is op bezoek geweest. En op scholen blijft ‘homo’ nog steeds een veelgebruikt scheldwoord. We zijn ooit het goede pad ingeslagen, maar nu lijkt het alsof we afslag na afslag missen. We moeten weer vechten voor onze rechten. Dus we mogen vooral niet stil zijn.
En wat kan nog beter, vind jij?
Er gebeuren momenteel veel zorgelijke dingen, ook op politiek gebied. Sommige partijen staan ronduit vijandig tegenover de lhbti+ gemeenschap. Van Wilders hoeven we niks te verwachten.
En Rob, wat is jouw verhaal?
Over welke letter(s) op de lhbtqi+ regenboog gaat jouw verhaal?
De H. Dat is makkelijk – ik ben homo. Vroeger hadden we maar drie letters: homo, lesbi en bi. Ik begrijp dat er meer letters bij zijn gekomen, maar ik snap ook dat het mensen soms overweldigt of in de war brengt.
Kun je kort vertellen wat die letter voor jou betekent?
Voor mij is het heel duidelijk: ik val op mannen. Mijn moeder had het ook al snel door – ik was een jaar of zes. “Die komt niet met een vriendin thuis” zij mijn moeder al heel vroeg. Ik ben opgegroeid in een warm gezin, met een grote broer die altijd voor me opkwam en een hele lieve zus. Mijn hele familie, ook ooms en tantes, neven en nichten, heeft me altijd geaccepteerd zoals ik ben. Mijn 'anders zijn' is nooit een probleem geweest.
“Als je dat kunt, ben je al heel goed bezig.”
Wat vond of vind jij nog steeds lastig aan dat stuk van jouw identiteit?
Eigenlijk niets. Ik wist het al jong, en ik voelde me thuis altijd veilig. Dat is een groot geluk.
Wat of wie heeft jou daarbij geholpen, of helpt daarbij nog steeds?
Mijn familie – zowel mijn eigen gezin als de familie van mijn man. Ik heb veel geluk gehad met de mensen om me heen.
Wat vind je juist een voordeel of een mooi iets aan dat stuk van jouw identiteit?
In 2010 heb ik het contact- en relatiebureau Oude Roze overgenomen. Een vrijwilligersinitiatief dat sinds 1986 homo- en biseksuele mannen met elkaar in contact brengt. Daardoor heb ik een groot netwerk opgebouwd – iets wat ik nu op allerlei manieren inzet. Maar of dat netwerk nou een voordeel is van mijn identiteit of van wie ik als mens ben, weet ik niet precies. Maar het is er wel.
Wie waren je voorbeelden?
Jos Brink was voor mij een groot voorbeeld. Hij bracht alles met humor, en wist daarmee veel mensen te bereiken. Albert Mol vond ik persoonlijk iets te verwijfd. En vroeger wist je het gewoon niet. Dat Wim Sonneveld of Herman Emmink ook homo waren, daar werd simpelweg niet over gepraat. En dat is jammer – het had het voor veel mensen uit die tijd een stuk makkelijker kunnen maken.
“Ik ben gewoon een doorgeefluik”
Wat zou je mensen die zich in jou herkennen willen meegeven?
Luister écht naar mensen. Toon oprechte interesse en geef aandacht. Tijdens mijn werk bij de woningcorporatie kwamen mensen speciaal op de dagen dat ik werkte, gewoon om een praatje te maken. Ze voelden zich gehoord. Dat gold ook toen ik trouwambtenaar was – luisteren is de sleutel tot verbinding. En dat vertel ik nu ook bij Magentazorg, waar ik in de cliëntenraad zit.
Maar je zit hier ook met een boodschap. Je bent bezig met het opzetten van het Regenboogcafé in gemeente Dijk en Waard. Waarom vroeg de gemeente jou, en waarom heb je ja gezegd?
Een tijdje geleden vroeg Maarten van COC Alkmaar of ik contactpersoon wilde worden tussen het COC en de gemeente Dijk en Waard. Hij had het zelf te druk om dat er nog bij te doen. Ik had net besloten om wat minder vrijwilligerswerk te gaan doen… maar dit kon ik er wél bij hebben. Het voelde gewoon logisch. Ik heb daardoor goed contact met wethouder Esther Leijbrand en burgemeester Maarten Poorter, en was zelfs uitgenodigd om op de boot van het college mee te varen tijdens Alkmaar Pride. Daaruit ontstond de vraag of ik een lhbti+ ontmoetingscafé in Dijk en Waard wilde opzetten. Daarop heb ik gezegd: ik wil die kar wel een jaar lang trekken.
Vanaf oktober 2025 starten we dus met maandelijkse ontmoetingsmiddagen in buurthuis De Ezel, elke derde zondag van de maand. Iedereen is welkom – voor een kop koffie, een spelletje of gewoon een goed gesprek. De gemeente stelt de locatie beschikbaar, ik zorg voor de invulling. Want het draait in de kern om iets heel simpels en belangrijks: elkaar ontmoeten. Juist voor roze ouderen, die vroeger vaak werden buitengesloten of onzichtbaar gemaakt, kan zo’n plek veel betekenen. Eenzaamheid komt veel voor, en voor roze ouderen misschien nog wel meer dan gemiddeld. Als ik kan helpen om het gesprek op gang te brengen, doe ik dat.
Ik heb eerder een ontmoetingscafé opgezet in Leiden, voor het COC. Dat bestaat nog steeds. Die ervaring neem ik mee. Net als mijn netwerk van ‘Oude Roze’ – dat heb ik nieuw leven ingeblazen. De Facebookpagina gebruik ik nu om te informeren, verbinden en uitnodigen. En ik merk dat het werkt: ik krijg veel reacties.
Het is ook gewoon nodig. We horen nog steeds over regenboogvlaggen die worden weggehaald, over zebrapaden die beklad worden. Ook hier in de buurt. En dan realiseer je je weer: zichtbaarheid is geen luxe, het is noodzaak. Daarom ben ik blij dat de gemeente Dijk en Waard openstaat voor samenwerking en dat we in deze regio samen optrekken – ook met Alkmaar als voorbeeld.
Gelukkig zijn er ook positieve signalen. In Alkmaar zijn er steeds meer jonge mensen actief binnen het COC, en ook bij de organisatie zelf is een frisse energie voelbaar. Dat geeft hoop. Maar we zijn er nog lang niet. En ik ben van nature een optimist, maar ik denk niet dat ik het nog ga meemaken dat iedereen ons volledig accepteert.
En daarom zeg ik altijd: blijf wie je bent. Laat je niet bang maken, niet intimideren. Als je dat kunt, ben je al heel goed bezig.